დღევანდელ დღეს ჩვენი ეკლესია უფლის საიდუმლო სერობას იხსენებს. სწორედ ამ დღეს დააწესა და გადასცა უფალმა კაცობრიობას წმინდა ევქარისტიის საშინელი საიდუმლო — თვისი პატიოსანი ხორცი და სისხლი. ამით აღსრულდა მისი სიტყვები: „მიიღეთ და ჭამეთ, ესე არს ხორცი ჩემი“ და „სვით ამისგან ყოველთა, ესე არს სისხლი ჩემი ახლისა აღთქმისა, მრავალთათვის დანთხეული ცოდვათა მისატევებლად“ (მათე 26:26-28).
ასე დაუტოვა უფალმა კაცობრიობას თვისი ყოვლადწმინდა ხორცი და სისხლი — ადამიანთა განღმრთობის, ცოდვათა მიტევებისა და განცხოველების დაუშრობელი წყარო. მათ გარეშე ეკლესია არ იარსებებდა. რადგან არსებობს ქრისტეს ხორცი და სისხლი, ამიტომ არსებობს ეკლესიაც. სწორედ ამიტომ, დღეს ჩვენ მხოლოდ ევქარისტიის საიდუმლოს დაწესებას კი არ ვზეიმობთ, არამედ, გარკვეულწილად, ეკლესიის დაბადების დღესაც. დიდია ეს დღესასწაული და უდიდესია ეს ნიჭი!
თუმცა, არსებობს ერთი სამწუხარო გამონაკლისი. იუდა არ დარჩა ევქარისტიის საიდუმლოს დასრულებამდე, მან დატოვა სერობა, რადგან გულში ღალატს განიზრახავდა. მოგვიანებით მან ინანა თავისი საქციელი, მაგრამ ეს არ იყო ჯეროვანი სინანული. მან დააბრუნა ოცდაათი ვერცხლი და „წარვიდა და მოიშთო“ (მათე 27:3-5). საეკლესიო საგალობელი ამბობს, რომ იუდამ „ვერ იხილა აღდგომა“.
ეს იყო იუდას ტრაგედია — მან ვერ იხილა აღდგომა. სხვა მოწაფეები კი, რომლებიც დარჩნენ საიდუმლო სერობაზე, დარჩნენ ევქარისტიაში და ეკლესიაში, მიუხედავად სიძნელეებისა და ადამიანური დაცემებისა (გაიხსენეთ მოციქული პეტრე, რომელმაც უარყო მოძღვარი, მაგრამ არ მიუტოვებია იგი, რადგან გულწრფელად მოინანია), მათ იხილეს აღდგომა. საწყალობელმა იუდამ კი ეს ვერ შეძლო.
ის, რაც მაშინ მოწაფეებს შეემთხვათ, დღეს ჩვენს თავსაც ხდება. ვინც ვრჩებით ეკლესიაში ღვაწლით, სინანულით, აღსარებით და ვცდილობთ, შეძლებისდაგვარად დაუსჯელად ვეზიაროთ უფლის უხრწნელ საიდუმლოებს, ჩვენ ღვთის მადლით ვხედავთ აღდგომას და ვხედავთ აღდგომილ ქრისტეს. რამეთუ აღდგომა თავად ქრისტეა, ქრისტე კი ევქარისტიასა და ეკლესიაშია.
ხოლო ისინი, ვინც ტოვებენ ეკლესიას, ვინც შეურაცხყოფენ ან უგულებელყოფენ უხრწნელ საიდუმლოებს, ვერ ხედავენ აღდგომას. მათ შეიძლება ატარონ თავიანთი ცხოვრებისეული ჯვრები, მაგრამ ეს ჯვრები უიმედოა და აღდგომას მოკლებული. ქრისტიანთა ჯვრები კი ყოველთვის იმედითა და აღდგომითაა განმსჭვალული.
დავუკვირდეთ ამას, ძმებო. თანამედროვე ადამიანი, თავისი ამპარტავნების გამო, არ ისურვებს ეკლესიაში სიმდაბლით დარჩენას, არ სურს ქრისტეს ხორცთან და სისხლთან ზიარება და ამიტომაც ვერ იძენს აღდგომის გამოცდილებას. როგორც საგალობელში ვამბობთ: „აღდგომისა გამოცდილება მივიღეთო“. რამეთუ ეკლესიის მიღმა და ევქარისტიის საიდუმლოს გარეშე აღდგომა არ არსებობს.
შევევედროთ უფალს, შეგვეწიოს ყველას, რადგან ყველას გვაქვს უძლურებები და ჩვენში ჯერ კიდევ ცოცხლობს „ძველი ადამიანი“. ვთხოვოთ, პირველ ყოვლისა, დაგვანახოს და ჯეროვნად დაგვაფასებინოს მისი სიყვარულის ეს უდიდესი ნიჭი — ევქარისტიის საიდუმლო; და მეორე — ღირსგვყოს მისი ყოვლადწმინდა ხორცისა და სისხლის ღირსეულად მიღებისა.
რაც უფრო ღირსეულად ვეზიარებით ქრისტეს ხორცსა და სისხლს, მით უფრო მეტად იმარჯვებს ჩვენში სიკვდილზე სიცოცხლე და მით უფრო მეტად ვხდებით „ეკლესიისა და აღდგომის ნათლისსახოვანი შვილნი“. ასე მკვიდრდება აღდგომა ჩვენს ცხოვრებაში უკვე აქ, ამ ქვეყნად; ითრგუნება სიკვდილის შიში და აღდგომა ჩვენთვის ხდება არა მხოლოდ მომავალი საუკუნის მოლოდინი, არამედ რეალობა, რომელიც ამ ცხოვრებიდანვე იწყება.
ღმერთი იყოს ჩვენი შემწე. უფალმა იესო ქრისტემ, რომელმაც კაცთმოყვარეობით გადმოგვცა ეს უწმინდესი საიდუმლო, წარგვიძღვეს ყველას და გაგვინათოს გონება მისი წმინდა საიდუმლოს ჭეშმარიტების შესაცნობად. ამინ.
წყარო: https://agiosminas.gr
