დღეს ვდღესასწაულობთ იმ დიდი ქალის ხსენებას, რომელმაც თავისი სინანულით დაამარცხა ეშმაკი და მისი მთელი ძალისხმევა. წმინდა მარიამ ეგვიპტელის ხსენება გვაძლევს შესაძლებლობას, დავინახოთ სინანულის სიდიადე — მისი სიმაღლე, სიღრმე, სიგანე და ძალა; ვიხილოთ, როგორ შეუძლია მას სრულად შეცვალოს ცოდვის ბოროტება და ცოდვილი ადამიანი წმინდანად აქციოს.
ჩვენ ვსაუბრობთ დიდ ცოდვილზე, რომელიც ბავშვობიდანვე იქცა ეშმაკის, სატანისა და ხორცის იარაღად. შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ, რამდენი სული ჩააგდო მან წლების განმავლობაში ცოდვის უფსკრულში. როდესაც იგი იერუსალიმში გაემგზავრა — როგორც მისი ცხოვრების აღწერაში ვკითხულობთ — წმინდა ადგილების მოსალოცად კი არ წასულა, არამედ ახალი და განსხვავებული საყვარლების საძიებლად.
გემზე, სადაც უსახსროდ ავიდა, მგზავრობის საფასური საკუთარი სხეულის გაყიდვით გადაიხადა. ეს დიდი ცოდვილი ქალი საბოლოოდ გახდა ის, ვინც დაამხო ეშმაკის მთელი სისტემა. შეიძლება იფიქროთ, რომ იგი ღვთისმოშიში იყო ან ქრისტეს შესახებ სმენოდა, მაგრამ არა — მან არაფერი იცოდა. ქრისტე მისთვის სრულიად უცნობი იყო, ისევე როგორც ხსნის გზა.
როდესაც დადგა ჟამი, ღმერთმა თავისი უსაზღვრო სიბრძნით მიიზიდა იგი — როგორც გამოცდილმა მონადირემ, რომელიც სულებს ეშმაკის ხელიდან გამოჰგლეჯს და თავისკენ მიიყვანს. ქრისტე არის ჩვენი მამა, ძმა და მხსნელი — ის, ვინც ჯვარზე ავიდა ყოველი დაკარგული სულის დასაბრუნებლად.
ეს დიდი ცოდვილი ქალი დიდ წმინდანად იქცა. ვინც ადრე ადამიანებს ცოდვაში ითრევდა, შემდგომში თავისი სინანულითა და წმინდა ცხოვრებით უთვალავი სული მიიყვანა მონანიებამდე და ხსნის იმედამდე.
როგორც მისი ცხოვრებიდან ვიცით, იერუსალიმში ჩასვლისას იგი შეუერთდა მომლოცველებს. სწორედ მაშინ იყო წმინდა ჯვრის დღესასწაული და მასაც სურდა ტაძარში შესვლა და ჯვრის თაყვანისცემა. თუმცა, უხილავი ძალა აკავებდა — იგი ტაძარში შესვლას ვერ ახერხებდა.
რამდენჯერმე სცადა, მაგრამ ამაოდ. ეს არ მომხდარა იმიტომ, რომ ქრისტე უარყოფდა მას — პირიქით, უფალმა მისცა შესაძლებლობა, გაეცნობიერებინა საკუთარი ცოდვილობა. ეს დაბრკოლება იქცა მის სულიერ გამოღვიძებად. მან იგრძნო: „არ ვარ წესრიგში, ცოდვილი ვარ“ და დაიწყო ვედრება: „ღმერთო, შემინდე, მომეცი სინანული და ძალა, რათა შევიდე და ვემსახურო შენს ჯვარს“.
მაშინაც კი, სანამ ტაძარში შევიდოდა, კვლავ სცადეს ადამიანებმა მის შეცდენას (ან თავად ცდილობდა სხვათა ცდუნებას) — ეს გვიჩვენებს, რა ძლიერი იყო მასში ვნება და ცოდვის ჩვევა. თუმცა, მას შემდეგ, რაც ჯვარს თაყვანი სცა, მასზე ღვთის ნათელი გადმოვიდა. მან გადაწყვიტა ქრისტესთან დაბრუნება, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერი იცოდა: არც ლოცვა და არც ჯვრის გამოსახვა.
სწორედ აქ გამოჩნდა მისი საოცარი ღვაწლი — ისეთი რამ, რაც მონასტრული გამოცდილებითაც კი ძნელად მისაღწევია. მან აიღო რამდენიმე პური, გადალახა იორდანე და შევიდა უდაბნოში — სულიერ ბრძოლაში სრულიად გამოუცდელი.
სად მიდიოდა? მან არ იცოდა ასკეზა, არ იცოდა დემონებთან ბრძოლა, არ იცოდა ფიქრებისა და წარმოსახვის წინააღმდეგ დგომა — თანაც მძიმე წარსული ტვირთად აწვა. ჩვენ, ვისაც გვყავს სულიერი მოძღვრები და გვაქვს გამოცდილება, მაინც გვიჭირს ვნებებთან ბრძოლა, მან კი სრულიად მარტომ დაიწყო ეს გზა.
მისი სული იმავე წამიდან აღივსო უზარმაზარი ძალითა და ნებისყოფით. თუმცა ხშირად უმძიმდა: ზოგჯერ აწყდებოდა საკუთარ თავს, როცა საათობით მღეროდა ძველი, ცოდვილი ცხოვრების სიმღერებს; შემდეგ გონს მოდიოდა, ტიროდა და ინანიებდა — მისი ცრემლები მდინარესავით მოედინებოდა.
ნელ-ნელა იგი ყოველივე ამქვეყნიურისგან განიძარცვა — აღარ ჰქონდა არც სამოსი და არც საკვები. ებრძოდა დემონთა მრავალრიცხოვან ლეგიონებს. ადამიანური ლოგიკით, ასეთ მდგომარეობას იგი უნდა გაეტეხა, მაგრამ პირიქით მოხდა.
ჩვენი გაგებით, შეიძლებოდა გონება დაეკარგა და უკან დაბრუნებულიყო, მაგრამ მან გაუძლო, სძლია ეშმაკს და თავისი დიდი სინანულითა და ღვაწლით მიაღწია სიწმინდეს.
ღმერთმა იხილა მისი ცრემლები, მისი ბრძოლა და მიანიჭა მას მადლი — მან წმინდანობა მოიპოვა მანამდე, ვიდრე აღსარებას იტყოდა და ეზიარებოდა. თუმცა, რადგან აუცილებელი იყო საეკლესიო საიდუმლოებებში მონაწილეობა, უფალმა მასთან მამა ზოსიმე მიიყვანა.
წმინდა მარიამმა მას აღსარება ჩააბარა. ზოსიმე გაოგნებული დარჩა მისი სულიერი სიდიადით — იგი ხედავდა სრულიად შეცვლილ ადამიანს: ადრე ბნელში მყოფი, ახლა ნათლით იყო მოსილი.
მისი თხოვნით, მომდევნო წელს ზოსიმემ საზიარებლად წმინდა ნაწილები მიუტანა. ხოლო როდესაც კვლავ მივიდა, წმინდანი უკვე გარდაცვლილი დახვდა — დიდებით გადასული ზეცაში.
ეს მაგალითი ნათელი ვარსკვლავია ყოველი ცოდვილისთვის. ის გვმატებს სიმამაცეს და გვასწავლის, რომ სასოწარკვეთა არასოდეს მოდის ღვთისგან. რაც არ უნდა მძიმე იყოს ჩვენი ცოდვები, იმედი არ უნდა დავკარგოთ.
როდესაც პეტრე მოციქულმა ჰკითხა ქრისტეს, რამდენჯერ უნდა ეპატიებინა მოყვასისთვის — შვიდჯერო? — ქრისტემ მიუგო: „სამოცდაათჯერ შვიდჯერ“, რაც უსასრულობას ნიშნავს. თუკი ადამიანი ასე უნდა იქცეოდეს, მით უმეტეს, რამდენად მეტს გვპატიობს ღმერთი.
სასოწარკვეთა ეშმაკისეულია. ადამიანი, რაოდენ ცოდვილიც უნდა იყოს, არასოდეს უნდა დაემორჩილოს მას.
ნუ წარმოვიდგენთ ღმერთს, როგორც სასტიკ მსაჯულს. შევხედოთ ჯვარცმას — ქრისტე ჯვარზეა გაკრული, მას დასცინიან და შეურაცხყოფენ, ის კი მაინც პატიობს.
წმინდა მარიამის მაგალითი გვიჩვენებს ღვთის ძალას — თუ როგორ შეუძლია მას სულის განკურნება. როგორც მკურნალი განიდიდება რთული სენის დამარცხებით, ასევეა ღმერთიც — ის სულთა მკურნალია.
ყველანი ცოდვილები ვართ, მხოლოდ ქრისტეა უცოდველი. ამიტომ ჩვენი იმედი მასში უნდა იყოს — სინანულის კარი მუდამ ღიაა. ქრისტე მოვიდა დაკარგულთა გადასარჩენად — არა მართალთათვის, არამედ ცოდვილთათვის.
მთავარი კი სიყვარულია. ქრისტემ ბრძანა: „მეტი მიეტევა მას, ვინც მეტად შეიყვარა“. მიტევება სიყვარულით იზომება. ამიტომ, არავინ უნდა დარჩეს აღსარებისა და სინანულის გარეშე. გადარჩენა ბოლო წამსაც შესაძლებელია.
ეშმაკი ცდილობს სასოწარკვეთილებაში ჩაგვაგდოს, მაგრამ მას არ უნდა დავყვეთ. უნდა ვენდოთ ღმერთს და გვიყვარდეს იგი მთელი გულით. სიყვარული კი საქმით უნდა გამოვლინდეს და არა მხოლოდ სიტყვით. თუ ვინმეს შია, სიტყვებით ვერ დაანაყრებ — მოქმედებაა საჭირო.
ამიტომ, წმინდა მარიამ ეგვიპტელის ხსენება მოგვიწოდებს: ვაღიაროთ საკუთარი ცოდვები, ვენდოთ ღმერთს, შევიყვაროთ ერთმანეთი და ვიაროთ სინანულის გზით.
მისი წმინდა ლოცვები გვფარავდეს, გვანათლებდეს და გვაძლიერებდეს ამ გზაზე.
წყარო: https://youtu.be
