ქრისტეს განკაცებით, მკვდრეთით აღდგომითა და ამაღლებით სრულად გამოგვეცხადა მამაღმერთის მამობა. სულიერი მამობის არსი სწორედ ღვთის მამობრივი ბუნებიდან და ადამიანებთან მისი მამობრივი ურთიერთობიდან მომდინარეობს. სულიერი მამა ეკლესიაში ღმრთის სახესა და სიმბოლოს წარმოადგენს, რადგან, როგორც პავლე მოციქული თავის სულიერ შვილებს, ეფესელებს სწერს, მამა ღმერთისგან იწოდება ყოველი მამობა ზეცაშიც და მიწაზეც. პავლე მოციქული იყო უპირატესი სულიერი მამა, რომელსაც იმდროინდელ მსოფლიოში ათასობით სულიერი შვილი ჰყავდა.
ამ საუბარში განვიხილავთ პავლე მოციქულს, როგორც სულიერ მამას, და იმას, თუ როგორ განიცდიდა იგი ამ მამობას.
როგორ მოიპოვება სულიერი მამობა?
ეს ნამდვილად არ ხდება მხოლოდ ჩვენი საკუთარი ძალისხმევით. სულიერი მამობა სულიწმინდის ერთ-ერთი უდიდესი ნიჭია. ეს არ არის ნიჭი, რომელიც ადამიანმა შეიძლება თავისთვის, მხოლოდ საკუთარი სარგებლისთვის შეიძინოს. იგი იზრდება და ნაყოფს გამოიღებს მხოლოდ სხვა ადამიანთან პირად ურთიერთობაში, ქრისტეს სხეულში, რომელიც არის ეკლესია, და ემსახურება ადამიანის საუკუნო ცხონებაზე სიყვარულით ზრუნვას.
ქრისტესმიერი ცხოვრება აკავშირებს ქრისტეს სხეულის ყველა წევრს. პავლე მოციქული ეფესელებს ეუბნება, რომ ისინი აღარ არიან უცხოები და მდგმურები, არამედ წმინდანთა თანამოქალაქენი და ღვთის სახლეულები. უფრო მეტიც, იგი ხაზს უსვამს, რომ ღმერთმა სამყაროს შექმნამდე ამოგვირჩია და იესო ქრისტეს მიერ წინასწარ განსაზღვრა ჩვენი შვილება. ამ შვილობას ჩვენ ჯერ კიდევ ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, ქრისტეს ოჯახში, სულის პირველი ნაყოფით განვიცდით, მაგრამ სრულყოფილად მას სიკვდილის შემდეგ და, განსაკუთრებით, ქრისტეს მეორედ მოსვლისას მივიღებთ, რის გამოც „სულთქვამთ და ველოდებით შვილებას“.
სულიერი მამის თვისებები და მსახურება
სულიერი მამა ქრისტეს ღმერთკაცობრივი ოჯახის მთავარი ფიგურაა. სულიერი მამა შეიძლება გახდეს ის, ვინც განიწმინდა ვნებებისგან, ღირსი გახდა საღვთო განათლებისა და, რაც მთავარია, აქვს სულთა გარჩევის ნიჭი და შეუძლია სულიერად შობოს ადამიანები. სულიერი მამა სულიერი შვილების გარეშე წარმოუდგენელია.
პავლე მოციქული თავის საყვარელ კორინთელებს სწერს:
„თქვენს შესარცხვენად როდი ვწერ ამას, არამედ შევაგონებ ჩემს საყვარელ შვილებს. თუნდაც ბევრი აღმზრდელი გყავდეთ ქრისტეში, მამა ბევრი არ გყავთ, რადგან ქრისტე იესოში სახარების მიერ მე გშვეთ თქვენ“.
სულიერ მამას არა მასწავლებლობის ნიჭი ან მაღალი ინტელექტუალური ცოდნა განადიდებს, არამედ ის, რომ მას შეუძლია ქრისტეს სახარების სიტყვითა და მისგან გამომავალი მადლით სულიერად ხელახლა შობოს ადამიანები. სულიერი მამობა პირდაპირ არის დამოკიდებული მის პიროვნებაზე. სულიერი მამა შეიძლება არ იყოს მხცოვანი ბერი, არც კი იყოს სასულიერო პირი (მღვდელმსახური), არამედ იყოს უბრალო, სათნო და განწმენდილი მონაზონი. მამობა აუცილებლად მღვდლობის ხარისხიდან როდი გამომდინარეობს – იგი ქარიზმატული, სულიერი ნიჭია და პირად ხასიათს ატარებს.
თუმცა, ეს ნიჭი ეკლესიაში, ქრისტეს მიერ ვითარდება. თავად ქრისტე, რომელიც არის მღვდლობის ნიმუში, თავის მამას მასზე უპირატესად მოიხსენიებს – არა ღვთაებრივი ბუნებით, არამედ როგორც მიზეზს. ქრისტემ ბრძანა: „მამა ჩემი ჩემზე დიდია“. მამა არის ღვთაების წყარო და საწყისი, ერთადერთი მშობელი, ძისა და სულიწმინდის ერთადერთი მიზეზი.
ალბათ ამიტომაც არსებობს დასავლურ (კათოლიკურ) ტრადიციაში ქრისტეს მღვდლობის აბსოლუტიზაცია და მღვდლობის გადამეტებული ხაზგასმა, რაც მათი მწვალებლური სწავლების, „ფილოკვეს“ (სულიწმინდის ძისგანაც გამომავლობის) შედეგია. განსაკუთრებით იოანეს სახარებაში ჩანს ქრისტეს მიმართება და დამოკიდებულება მამისადმი. მაგალითისთვის შეგვიძლია მოვიყვანოთ რამდენიმე ადგილი:
„მამა ჩემი აქამდე იქმს და მეც ვიქმ“.
„არაფერი შეუძლია ძეს თავისთავად, თუ არ ხედავს მამას მოქმედს“.
„როგორც მამამ მასწავლა, ისე ვამბობ ამას“.
„აღაპყრო თვალები ზეცად და თქვა: მამაო, მოვიდა საათი“.
სულიერი მამობა მღვდლობის მადლზე მაღლა დგას, ისევე როგორც მამა ღმერთი არის უპირატესი მიზეზი ძისა და ღვთის სიტყვისა. ეკლესიის ისტორიაში გვყავს დიდი სულიერი მამები, რომელთაც არ ჰქონდათ მღვდლობის ხარისხი – მაგალითად, ანტონი დიდი, პახომი დიდი, აბბა ესაია, რომელთაც ათასობით მონაზონი ჰყავდათ სულიერ ხელმძღვანელობაში. აგრეთვე, წმინდა ათანასე ათონელი, ათონის მონაზვნობის მამამთავარი, უბრალო მონაზონი იყო. ეს წმინდანები აღსარებებსა და სულიერ შეგონებებს მღვდელმთავრებისგანაც კი იბარებდნენ. წმინდა ათანასე ალექსანდრიელს სულიერ მამად ანტონი დიდი ჰყავდა. წმინდა იაკობ ებრაელმყოფი (XVI ს.), მიუხედავად იმისა, რომ უბრალო მონაზონი იყო, მღვდელმთავრებისგან იღებდა ლოცვა-კურთხევასა და ნებართვას, რათა მორწმუნეების აღსარება ჩაებარებინა.
სულიერი მამის მოწოდებას თავად ქრისტე განამტკიცებს, როდესაც საიდუმლოდ ეუბნება და გულს უმტკიცებს მას: „ნუ გეშინია, ამიერიდან ადამიანთა მონადირე იქნები“, როგორც ეს პეტრე მოციქულს უთხრა. ეს საქმე მოციქულებრივია, მაცხოვნებელი და მეტად მაღალი. სულიერი მამა ქრისტეს მსგავსი ხდება, ქრისტეს საქმეს ასრულებს. სულების მონადირება და მათი ქრისტესთან, ცხონების გზაზე მიყვანა ადვილი საქმე არ არის. მართლმადიდებლური ტრადიცია სულიერ მამას უმაღლეს ადგილს მიაკუთვნებს და ამ ადგილის უცვლელად შენარჩუნება, ყოველგვარი დამახინჯებისა და ბოროტად გამოყენების გარეშე, აუცილებელია მორწმუნეების – როგორც მონაზვნების, ისე ერისკაცების – სწორი სულიერი ცხოვრებისთვის.
რა არის სულიერი მამის მთავარი მიზანი?
ბევრს ჰგონია, რომ მღვდლის – სულიერი მამის – მოვალეობა მხოლოდ აღსარების საიდუმლოს მეშვეობით ცოდვების მიტევებაა. მაგრამ, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, სულიერი მამა შეიძლება იყოს ისიც, ვისაც მღვდლობის ხარისხი არ აქვს. სულიერი მამის მთავარი მიზანია, თავისი სულიერი შვილები ქრისტესთან მიიყვანოს, რათა მათ გულებში ქრისტე გამოისახოს. პავლე მოციქული გალატელებს სწერს:
„ჩემო შვილებო, რომელთათვისაც კვლავ სამშობიარო ტკივილებს განვიცდი, სანამ ქრისტე არ გამოისახება თქვენში“.
მოციქული შრომობდა, იტანჯებოდა და თავს სწირავდა ამ საქმისთვის. იგი განიცდიდა იმავე ტკივილს, რასაც ფეხმძიმე ქალი მშობიარობისას, თუმცა პავლეს შემთხვევაში ეს იყო სულიერი ტკივილები და სულიერი შობა. მისი ერთადერთი სურვილი და საზრუნავი იყო, რომ შვილები უშეცდომოდ მიეყვანა მაღალ სულიერ შემეცნებამდე, დიდებიდან დიდებაში, და ქრისტე გამოესახა მათ გულებში.
სულიერი მამის საქმე სულიერ შვილებზე ბატონობა კი არ არის, არამედ მათი მხარდაჭერა, შეგონება, ნუგეშისცემა და თავისუფლებით წარგზავნა საეკლესიო ცხოვრების სრულყოფილებისკენ, განღმრთობის გზაზე; მათთვის ქრისტეს გაცნობა და მიცემაა, როგორც პავლე მოციქული კოლასელებს სწერს:
„რომელსა ჩვენ ვქადაგებთ (ანუ ქრისტეს), ვარწმუნებთ ყოველ ადამიანს და ვასწავლით ყოველ ადამიანს ყოვლითა სიბრძნითა, რათა წარვადგინოთ ყოველი ადამიანი სრულყოფილი ქრისტე იესოში“.
მოციქულს სურს, ყოველი სულიერი შვილი ქრისტეში სრულყოფილი გახადოს, და მხოლოდ მაშინ პოვებს სულიერ სიმშვიდეს. იგი მიიჩნევს, რომ ეკლესიამ ეს მსახურება იმიტომ დააკისრა, რომ საუკუნეებიდან და თაობებიდან დაფარული საიდუმლო გამოავლინოს და გადასცეს თავის სულიერ შვილებს, ასწავლოს მათ ყოველი სიბრძნით, თუ რა არის ამ საიდუმლოს დიდების სიმდიდრე, რაც სხვა არაფერია, თუ არამედ – „ქრისტე თქვენში“.
პავლე მოციქულს, ისევე როგორც ყველა სულიერ მამას, უნდა ჰქონდეს სულიერი სიმდიდრე და სულიერი მარაგი, რათა საჭიროებისას გასცეს სხვებზე და, პირველ რიგში, თავის სულიერ შვილებზე. რომში მყოფ სულიერ შვილებს იგი სწერს:
„რადგან მწადია თქვენი ხილვა, რათა გიწილადოთ რაიმე სულიერი ნიჭი თქვენს განსამტკიცებლად“.
მას ძალიან სურს და ესწრაფვის, რომ გადასცეს მათ სულიერი ნიჭები. იგი დაჟინებით მოითხოვს შინაგან, ქრისტესმიერ ცხოვრებას – სულიერი შვილები განმტკიცდნენ მისი სულით შინაგან ადამიანში, რათა ქრისტე სარწმუნოებით დამკვიდრდეს მათ გულებში. მას არ სურს, რომ მისი სულიერი შვილები ერთ ადგილას გაჩერდნენ ან ღვთის მადლისა და ღვთის გამოცდილებითი შემეცნების გარეშე დარჩნენ. სურს, რომ შეიცნონ ქრისტეს სიყვარული, რომელიც ყოველგვარ შემეცნებას აღემატება, რათა მათი გულები აივსოს სათნოებებითა და ყოველი ზეციური კურთხევით, და აღივსონ ღმრთის მთელი სავსებით.
სულიერი მამისა და შვილის ურთიერთკავშირი
სულიერი მამა ხდება ქრისტეს სხეულის ცნობიერი წევრი, რომელსაც აქვს პირადი, პასუხისმგებლიანი და სიყვარულით სავსე ურთიერთობა ამავე სხეულის სხვა წევრებთან, რომლებიც აღიარებენ მის სულიერ და მამობრივ თვისებებს. ეს აღიარება ორმხრივია, ასე რომ, გარკვეულწილად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ სულიერი შვილებიც შობენ თავიანთ სულიერ მამას. ისინი ისეთ სიყვარულს, ნდობასა და სულიერ სიახლოვეს ამჟღავნებენ სულიერი მამის მიმართ, რომ თავად სულიერი მამაც საზრდოობს მათი სიყვარულით.
პავლე მოციქული აღიარებს, რომ გალატიაში მის სულიერ შვილებს ისეთი სიყვარული ჰქონდათ მის მიმართ, რომ შესაძლებელი რომ ყოფილიყო, თვალებსაც კი ამოითხრიდნენ და მას მისცემდნენ. ტიტე, პავლე მოციქულის სულიერი შვილი, გადასცემს მას იმ დიდ სიყვარულს, ტირილსა და შურს (მოშურნეობას), რასაც კორინთელი სულიერი შვილები მის მიმართ იჩენდნენ, რაც მოციქულს ახარებდა და ამაყად აქცევდა.
სულიერი შვილები დიდი ნდობით ემორჩილებიან თავიანთ სულიერ მამას. ისინი წინ აყენებენ არა მიწიერ ლოგიკას, არამედ რწმენას და ხდებიან ქრისტეს ნაწილნი. როგორც პავლე მოციქული ეუბნება კორინთელებს:
„თუ ვინმეს თქვენგან ჰგონია, რომ ბრძენია ამ წუთისოფელში, სულელი გახდეს, რათა დაბრძენდეს“.
რადგან ამ გზით ისინი განიშორებენ ბოროტებასა და ვნებებს და შეიმოსავენ ქრისტეს. მათ მართებთ მადლიერების გამოხატვა სულიერი მამის მიმართ, რადგან მან ისინი საღვთო ცხოვრებისა და შვილობის თანაზიარნი გახადა.
სულიერ მამასა და შვილს შორის არსებობს ისეთი კავშირი, რომელიც აღემატება ხორციელ მშობლებსა და შვილებს შორის არსებულ კავშირსაც კი. ხშირად ისინი შეიძლება ფიზიკურად დაშორებულნი იყვნენ დიდი მანძილით, მაგრამ სულიერად გაერთიანებულნი არიან ქრისტეში ურღვევი და მარადიული კავშირით. ისინი ერთმანეთის მწუხარებასა და სიხარულს იზიარებენ. პავლე მოციქული სწერს, რომ მისი გასაჭირი მისი სულიერი შვილების დიდებად იქცევა. თავად იგი მსხვერპლად იწირება, რათა მისმა სულიერმა შვილებმა იცოცხლონ: „ახლა მიხარის ჩემი ტანჯვა თქვენთვის“.
ეს არის სულიერი მამის მთავარი თვისება – უანგარობა ყველა მის განზრახვაში, ნაბიჯსა და მოქმედებაში. იგი თავს იცარიელებს (იკნინებს), ჩადის ჯოჯოხეთამდე, უძლურდება და სიკვდილს განიცდის, რათა მისმა სულიერმა შვილებმა იცოცხლონ. ნატრობს, რომ თავად იყოს შეჩვენებული ქრისტესგან თავისი ძმების – სულიერი შვილების გამო. იგი ყველანაირად სწირავს თავს, რათა მისი სულიერი შვილები განმტკიცდნენ და სულიერად სრულყოფილნი გახდნენ. პავლე მოციქული აღიარებს კორინთელთა მიმართ:
„რადგან გვიხარია, როცა ჩვენ უძლურნი ვართ, ხოლო თქვენ – ძლიერნი. სწორედ ამისთვის ვლოცულობთ – თქვენი სრულყოფისთვის“.
ასევე კოლასელებს ეუბნება:
„ახლა მიხარის ჩემი ტანჯვა თქვენთვის და ჩემი ხორცით ვავსებ ქრისტეს გასაჭირის ნაკლულევანებას“.
ეს სიხარული, რომელსაც პავლე მოციქული განიცდის, როდესაც ქრისტესთვის იტანჯება თავისი სულიერი შვილების გამო, მომდინარეობს იმ გამოცდილებითი ცოდნიდან, რომ ქრისტესთვის ტანჯვა არის თავად ქრისტეს დიდება. ქრისტეს ჯვარი არის ქრისტეს დიდება. ამიტომაც მოუწოდებს ფილიპელებს და ეუბნება:
„რადგან თქვენ მოგემადლათ ქრისტესთვის არა მხოლოდ მისი რწმენა, არამედ ტანჯვაც მისთვის“.
სულთა გარჩევის ნიჭი და სულიერი თავისუფლება
როგორც აღვნიშნეთ, სულთა გარჩევის ნიჭი აუცილებელია სულიერი მამისთვის. მხოლოდ მაშინ შეუძლია მას სწორად დაადგინოს თავისი სულიერი შვილის სულიერი მდგომარეობა და ყველანაირად დაეხმაროს სულიერ ნაყოფისმსხმოვიარობაში, თითოეულის ნიჭის სწორად გამოყენებით. სულიერი ხელმძღვანელობის მიზანი მორწმუნის იძულება კი არ არის, არამედ მისი წარძღვა ქრისტესმიერი თავისუფლების სულით. მხოლოდ მაშინ, როდესაც ადამიანის თავისუფლება დაცულია, იბადებიან სულიერად ჯანსაღი და სრულფასოვანი პიროვნებები.
გალატელებს პავლე მოციქული ურჩევს:
„იმ თავისუფლებით, რომლითაც ქრისტემ გაგვათავისუფლა, მტკიცედ იდექით და ნუღარ დაემონებით მონობის უღელს“.
მას არ სურს, რომ მისმა სულიერმა შვილებმა თავი დათრგუნულად იგრძნონ, თითქოს მონობის უღლის ქვეშ იყვნენ, არამედ სურს, თავისუფლად იღვწოდნენ კეთილი ღვაწლით და თავისუფლად ემორჩილებოდნენ ღვთისა და თავიანთი სულიერი მამის მცნებებს.
სულიერი მამა არის სულიერი ცხოვრების ქარიზმატული წინამძღვარი (მესაიდუმლე). სულიერი ცხოვრების მიზანი სულიწმინდის მოხვეჭაა – სწორედ ამიტომ ეწოდება მას სულიერი ცხოვრება. და როგორც პავლე მოციქული ეუბნება კორინთელებს: „სადაც არის უფლის სული, იქვეა თავისუფლებაც“. ადამიანი ვერ გახდება ჭეშმარიტად თავისუფალი და ვერ იგრძნობს ვნებათაგან განთავისუფლებას, თუ მის გულში სულიწმინდა არ მოქმედებს.
ღვთის სიტყვით მკურნალობა და ინდივიდუალური მიდგომა
მორწმუნეს, რათა განიკურნოს, განიწმინდოს ვნებებისგან და განიცადოს საღვთო მადლი, სჭირდება ღვთის სიტყვა. ღვთის სიტყვა, როგორც პავლე მოციქული ამბობს:
„არის ცოცხალი, მოქმედი და ყოველ ორლესულ მახვილზე უფრო ბასრი, იგი აღწევს სამშვინველისა და სულის, სახსართა და ტვინის გაყოფამდე და განიკითხავს გულისზრახვებსა და აზრებს“.
სულიერმა მამამ თავის სულიერ შვილს სწორედ ეს სიტყვა უნდა შესთავაზოს – განსაკუთრებული, პირადი, გამორჩეული სიტყვა სულის საცხოვნებლად. იგი ყოველთვის მზად უნდა იყოს სიტყვის სათქმელად, როდესაც ამას სთხოვენ, ან როდესაც სულიწმინდა აღძრავს. ასეთ გამორჩეულ, ჭვრეტით სიტყვებზე საუბარია „მამათა ცხოვრებაშიც“ (პატერიკში), სადაც ვინმე ტკივილითა და დაჟინებით სთხოვს აბბა ეფრემს: „მამაო, მითხარი სიტყვა, როგორ ვცხონდე“.
ერთხელ შევხვდი ერთ მოსაგრე ერისკაცს ათონის მთის გარეთ, რომელმაც მითხრა, რომ სამი წელი არ იყო ნამყოფი ათონის მთაზე, მაგრამ ამ სამი წლის განმავლობაში მას სულიერად აცოცხლებდა და ინახავდა ერთი სიტყვა, რომელიც მაშინ ერთმა ათონელმა ბერმა უთხრა. სწორედ ამიტომ ურჩევს პავლე მოციქული თავის სულიერ შვილს, ტიმოთე მოციქულს: „იქადაგე სიტყვა, დაჟინებით მოითხოვე დროულადაც და უდროოდაც“.
იმის მიხედვით, თუ რა ვნებები აქვს სულიერ შვილს, სულიერმა მამამ გონიერებითა და მეთოდურად უნდა იზრუნოს, თუ რა მკურნალობის კურსს მიჰყვეს. იგი არ ჩქარობს მიზნის მისაღწევად. პავლე მოციქული სწერს ზოგიერთ თავის სულიერ შვილს, რომლებიც ჯერ კიდევ სულიერი ჩვილობის მდგომარეობაში იმყოფებოდნენ:
„რძე გასვით და არა მყარი საზრდო, რადგან ჯერ კიდევ არ შეგეძლოთ, და არც ახლა შეგიძლიათ“.
რძე არის პრაქტიკული მოღვაწეობა, მცნებების გულმოდგინე დაცვა. ხოლო მყარი საზრდო არის განათლება, სულიერი შემეცნების მოპოვება ღვთისმეტყველებითი ჭვრეტითა და საღვთო მადლის განცდით. მისი მიზანი და სურვილი იყო, რომ ყველა მისი სულიერი შვილი ამაღლებულიყო და მიეღწია სრულყოფილ ასაკამდე – „ქრისტეს სავსების ასაკის ზომამდე“.
სულიერი მამა ზრუნავს, რომ თავის სულიერ შვილებს გადასცეს ის, რაც თავად მიიღო საკუთარი სულიერი მამისგან. ეს არის ეკლესიის ჭეშმარიტი გადმოცემა (ტრადიცია). სულიერი შვილებიდან ვინც ამ კურთხევის ღირსი აღმოჩნდება, გამოცდილებით მიიღებს მთელ სწავლებასა და სულიერ გამოცდილებას, როგორც ანდერძს, რათა შემდგომში შეძლოს მისი გადაცემა მომავალი თაობებისთვის, თავისი სულიერი შვილებისთვის. სწორედ ამიტომ ურჩევს პავლე მოციქული თავის ღირს სულიერ შვილს, ტიმოთეს, ტკივილითა და სიყვარულით: „კეთილი ანდერძი დაიცავი სულიწმინდით, რომელიც მკვიდრობს ჩვენში“.
თანამედროვე სამყაროს საჭიროება
დღევანდელი ადამიანი ხშირად იმყოფება ხიბლში (ცდომილებაში) და შორს არის მართლმადიდებლური სულიერი ცხოვრებისგან, ან იტანჯება ყოველგვარი ცოდვის გამო. დღეს სამყაროს სჭირდება არა უბრალოდ სიტყვები და ამბიონებიდან ქადაგებები, არამედ სულიერი მამები, რომლებიც გულში ჩაიკრავენ ტანჯულებს, მგლოვიარეებს, გზააბნეულებს; რომლებიც მოძებნიან დაკარგულ ცხვრებს, რათა მოუწოდონ მათ სინანულისკენ.
„უფრო მეტი სიხარული იქნება ცაში ერთი მომნანიებელი ცოდვილის გამო, ვიდრე ოთხმოცდაცხრამეტი მართლის გამო, რომელთაც არ სჭირდებათ სინანული“.
ესენი იქნებიან კეთილი მწყემსები, ქრისტეს ნიმუშის მიხედვით, რომლებიც სულს დასდებენ თავიანთი სულიერი შვილებისთვის. ისინი დაიღლებიან და იტანჯებიან, რათა ქრისტე გამოისახოს მათი სულიერი შვილების გულებში, როგორც ამას პავლე მოციქული აკეთებდა: „ჩემო შვილებო, რომელთათვისაც კვლავ სამშობიარო ტკივილებს განვიცდი, სანამ ქრისტე არ გამოისახება თქვენში“.
ვილოცოთ, მეუფეო, რომ უფალმა ჩვენს დღეებშიც გამოაჩინოს პავლე მოციქულის დარად მაღალი სულიერი მამები. რა თქმა უნდა, ეს შეიძლება შეუძლებლად ჩანდეს, მაგრამ მათ მაინც ჰქონდეთ პავლეს სული, იზიარებდნენ და იღვწოდნენ მისი სწავლების მიხედვით. პავლე მოციქული იყო უპირატესი სულიერი მამა. ჩვენ კი, მიუხედავად იმისა, სულიერი მამები ვართ თუ სულიერი შვილები, გავხდეთ მისი მიმბაძველები, ისევე როგორც იგი იყო ქრისტესი, როგორც ეუბნებოდა თავის საყვარელ სულიერ შვილებს, კორინთელებს: „მობაძავ ჩემდა იქმენით, ვითარცა მე ქრისტესი“.
ამინ.
წყარო: https://www.pemptousia.gr
